Dokter Deen en zijn bluswerk

Geplaatst door

IMG_2630

Eigenlijk is het vrij simpel: een dokter luistert, stelt vragen, knikt begrijpend en geeft je advies, een recept, vervolgafspraak of een goed gevoel. Een echt goede dokter bied je al het voorafgaande.  Als wij met ons gezin in het hoogseizoen op Vlieland bivakkeerden samen met nog een slordige achtduizend andere badgasten, kwam het gelukkig niet vaak voor dat wij naar de glop, Vlielands voor steeg, van dokter Deen gingen. Een keer moest mijn oudste dochter naar de glop. De combinatie van overdag vakantiewerk en  ’s nachts feest eiste in de vorm van keel-, oor,-neus en hoofdpijn haar tol. Ik geloof dat de dokter daar het leuke eufemisme van Vlieland disease voor gebruikte. Zelf ging het op Vlieland een keer niet zo goed met me, dus naar de glop waar de dokter geen wonderen verrichtte, maar me wel gaf me wat ik op dat moment nodig had: een luisterend oor, medicatie en advies van een  onbetwist betrouwbare bron.

Het Deenseizoen is weer begonnen: De Telegraaf bewierookt het eiland van de beroemde dokter met een heuse Dokter Deen wandelroute, VVV Vlieland verleid je met de digitale newspaper Vlieland in je element  en omroep Max is met de succesvolle tv-serie Dokter Deen aan haar derde seizoenjaar begonnen. Qua leeftijd voel ik me als 60 plusser wel thuis bij acteurs als Monique van de Ven, Pleuni Touw, Liz Snoijink, Hans Croiset, Hans Dagelet  en good old rocker Huub van der Lubbe van De Dijk. Qua ontspanning voel ik met niet zo thuis in dit bejaardenhuis op maandagavond, maar daarover zo meer.

De soapserie is een bijzonder combinatie van modern lief en leed tegen de idyllische achtergrond van het romantische Vlieland. Actrice en regisseuse Monique van der Ven en schrijver, regisseur Edwin de Vries verblijven als toerist vanaf 2004 op het eiland in hun eigen recreatiewoning vlak achter de Noordzeeduinen. Monique’s leven is nauw verbonden met de Waddeneilanden. Ze bracht als kind haar vakanties door op Texel, het eiland van Jan Wolkers, de man die een belangrijke rol in haar artistieke leven speelde. Wie kent niet Olga in Turks fruit ? Monique deed de regie van de verfilming van Jan Wolkers Zomerhitte. Op Terschelling werkte ze in 1976 mee als Lobke in de verfilming van Sil de strandjutter. Al weer ruim tien jaar komt ze regelmatig op Vlieland. In 2008 vertrouwde ze aan Raph Schouten in over ’t Wad toe: “Vlieland is compact en toch groot genoeg om je nooit te vervelen. Je leeft midden in de natuur, duintje over en je bent aan zee. (…) De rust en ruimte op het eiland en niet afgeleid worden door bijzaken werken inspirerend.(…) alles mag en niets moet. (…) Hier valt alles van je af.”

Johan Deen werkte eerst 22 jaar in Goes als huisarts voor hij in 1991 zich met zijn gezin als enige huisarts vestigde op het eiland Vlieland. In 2004  stopte Deen wegens gezondheidsproblemen als eilander huisarts. De praktijk in zijn glop sloot en een nieuw praktijkgebouw verrees later elders in het dorp met een tweede huisarts, iets waar Deen jarenlang voor ijverde. Johan Deen is een veelzijdig mens, een soort moderne homo universalis. Als arts  deed hij alles wat er op lichamelijk en geestelijk gebied  op het eiland met zijn 1200 inwoners speelt. Hij deed veel acute zaken zoals gipsen en hechten. Ook diergeneeskunde zat in zijn pakket. En nog een beetje tandartspraktijk voor mondabcessen, noodvullingen en gebitten lijmen. ‘Bluswerk’ noemde huisarts John Deen zijn werk met toeristen. Deen blies in zijn vrije tijd ( voor zover mogelijk als enige arts) zijn blaasdeuntje mee in de plaatselijke fanfare.  Dat de dokter ook een creatieve schrijver is, blijkt uit zijn zeer lezenswaardige columns in Medisch Contact, het tijdschrift van de Nederlandse huisartsen. Droomeiland noemt Deen zijn eiland in een column van 3 juli 2003:

Alleen ’s avonds laat proef je nog iets van de anders zo landerige sfeer in het dorpsstraatje. In een auto is zelfs stapvoets rijden daar nu een hachelijk avontuur. Vrolijk babbelende gasten verwachten op Vlieland geen gemotoriseerd verkeer. Op dit droomeiland zijn kinderen zich niet van enige dreiging bewust en steken spontaan het straatje over naar nóg meer glinsteringen in de kabouterwinkeltjes.

In het dorp heerst nu een sfeervolle drukte; daarbuiten, in de immense weidsheid van de duinen en de bossen, het wad, de cranberryvelden en het strand, vervloeit de menigte tot kleine eenheden, vol verwondering genietend van de geluiden waarin de stilte zich beschrijft. Ik rijd over de Postweg langs het lage wad, behoedzaam de slingerende fietsers ontwijkend.  Met hun scherpe kreten waarschuwen bedrijvige scholeksters de pottenkijkers. Lepelaars hebben daar geen tijd voor: het tij geeft hen maar spaarzaam de tijd hun kostje bij elkaar te ploegen, terwijl kluten lui en loom hun loodgrijze poten door het glinsterende water voortbewegen, met snavels als komma’s boven het zacht golvende oppervlak.

Edwin de Vries en Monique van de Ven hebben in hun leven succesvol gewerkt aan verfilmingen van literaire werken. Waarschijnlijk waren zij net zo onder de indruk als ik van het oorspronkelijke geschreven woord van de bronnen van hun verfilmingen. Ik ben zo vrij u de volgende  paperback aan te bevelen: Huisarts op Vlieland. Verhalen van dokter Deen. Voor €12,50 authentieke impressies uit de eerste hand om je jong, gezond en gelukkig bij te voelen als je niet naar de dokter voor bluswerk hoeft op het eiland en  als je de tv op maandagavond voor gezien houdt. Wie schrijft die blijft.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.