Eilandhoppen, het begin van de TVTAS

Geplaatst door

Texel De VriendschapVakantie was voor ons gezin jarenlang synoniem met  kamperen op Vlieland. Ik associeer het nog steeds met vrij zijn, relaxed, strandleven, vriendschap, ontspanning. Voordat de gewenning om zou slaan in saaie routine besloten we een keer af te wijken van ons vakantiepatroon en gingen we bij wijze van alternatief  eilandhoppen in Griekenland. Drie eilanden in twee weken was onze score. Frequente varende ferry’s en relatief korte afstanden  maken eilandhoppen in Griekenland aantrekkelijk. Je ziet veel verschillende hotspots  in korte tijd maar je je wordt er wel wat onrustig van. Net als je een beetje gewend bent geraakt aan je verblijfplaats met bijbehorende omgeving, pak je al weer je koffer en de volgende boot. Eenmaal thuisgekomen dringt het pas goed door hoeveel mooie locaties, bijzondere vegetatie, flora en fauna en aardige mensen je hebt kunnen ervaren.

Er knaagde na afloop van ons Griekse vakantie avontuur wel een vraag: Waarom zoek je het ver als het dichtbij voor handen is? Omdat er soms praktische bezwaren zijn zoals een dynamisch gebied met sterke stromingen, ondiepe geulen en zandplaten, getijden en elkaar beconcurrerende rederijen. Wij zijn echter niet voor een gat te vangen en onder het mom van wat in Griekenland kan, moet ook in Nederland kunnen, ondernamen we ons hopplan in de Waddenzee.

Man, vrouw, twee kinderen starten per fiets op Texel en nemen het westelijk deel en gaan steeds noordelijker naar De Slufter en het gebied van de Eierlandse duinen. De fietsfiles en de snackluchten worden minder, we horen en ruiken de zee en we voelen de  zilte zeewind. In ons  vierkoppige pelotonnetje wordt het steeds stiller. Niet vanwege vermoeidheid, dorst of klophonger maar omdat we in stilte genieten van de rust waarvoor we op de wadden komen. We naderen  De Cocksdorp en zoeken strandpaal 33 bij de KNRM. Hier vertrekt het waddenveer Texel-Vlieland v.v. van mei tot september. Een compleet kunstwerk van palen en planken is er aangelegd. Aan de Caraïbisch aandoende steiger ligt een kleine kotter aangemeerd met de vriendelijke naam van Vriendschap.  Met onze fietsen en nog een tiental afritsbroeken en fleece jacks  gaan we aan boord van het ranke schip. De wind steekt wat op en een minuscule golfslag leidt tot enkele wanhoop kreetjes en paniekerige gelaatsuitdrukkingen. De lucht wordt steeds blauwer en de schaarse wolken witter dan wit. Ondertussen verorberen wij de meegebrachte boterhammen en genieten van het uitzicht op maar liefst twee eilanden. Wat ons betreft mag de  Vriendschap vandaag ook wel de andere drie Waddeneilanden van de TVTAS aandoen. Een klein uurtje mijmeren, stil genieten, kijken en turen. Het motorgeluid wordt minder, het einde van onze ontdekkingsreis is hoor- en zichtbaar. Ook aan de Vlielandse kant van het veer is met juttershout weer zo’n romantische Bounty Island steiger aangelegd. Het is weliswaar bijna eb, maar we scoren toch nog wel een nat voetje voordat we de omgebouwde vrachtwagen met de snelle aanduiding van Vliehors Expres met de helpende hand van de vriendelijke chauffeur bestijgen. De hoptocht gaat zo’n tien kilometer verder over wat met de nodige overdrijving op  diverse sites wordt aangeduid met de Sahara van de wadden.  De expres worstel zich moeiteloos door het mulle zand en het zeewater. We passeren het Reddinghuisje, naar het schijnt een favoriete hangplek voor trouwlustigen. Als onze billen zachtjes binnen te schreeuwen om een liefdevolle massage ontwaren we na een steile duinovergang de contouren van een eenzame uitspanning, archaïsch aangeduid met de naam van Het Posthuys. Met onze beurse billen en stijve spieren zetten we vaste voet op een klein deel van de 36 vierkante kilometer Vlieland.

Onder het genot van een Texelse  skuumkoppe  lezen we dat we met het moderne Waddenveer in het spoor  zijn gekomen van een eeuwen oude postroute. Om in de Gouden Eeuw post vanuit Amsterdam te laten bezorgen bij de honderden schepen die voor anker lagen op de rede van Vlieland, werd er vanaf 1677 een posterije met paarden en sloepen  georganiseerd die in ongeveer 12 uur de post van Amsterdam naar het posthuis op Vlieland bracht. Een postiljon, dus te paard, snelde van Amsterdam naar Den Helder, vanwaar een postschipper de brieven naar Texel bracht. Daar stond weer een postrijder klaar voor de rit over het eiland. Vanaf Texel voer vervolgens de tweede postschipper met zijn vlet over het Eierlandse Gat naar een vast punt op de Vliehors. Vandaar ging het met paard en wagen acht kilometer over de Vliehors naar het posthuis waar de postiljon verbleef voordat hij weer terugkeerde naar Texel. Honderd jaar geleden kwam er een einde aan deze eilander postroute.

Het waddenveer is een goed voorbeeld van samenwerking tussen twee waddenondernemingen. Een samenwerking die op meer dan financieel gewin is gebouwd. Toen schipper Sil Boon van rederij De Vriendschap in de zomer van 2013  overleed, sneed Maarten van de Vliehors Expres in een vrachtwagenband dichtregels als zijn eerbetoon aan Sil: Sil zijn weg vrijgevochten een leven navigerend tussen eb en vloed. Te vroeg van je steiger vertrokken voor je laatste vaart.  Vriendschap op het wad. Geluk ligt dichterbij dan je soms denkt.

 

Leestips

  • Over de Vliehors Expres: Column Strandkunst op overtwad.wordpress.com
  • Gerrit Wolters, Het Posthuys. Het boek bevat naast tientallen foto’s ook de nodige anekdotes en belevingsverhalen. Het boek is verschenen bij Flevodruk Harlingen
  • Nico Dros, Noorderburen . Romandebuut van Nico Dros (Texel, 1956). Inhoud: in het najaar van 1810 publiceert de jonge aristocraat Christiaan Boddaert een pamflet tegen de Franse overheersers. Hij wordt gearresteerd en verbannen naar het gehucht Noorderburen op de kop van Texel. Zijn kennismaking met de plaatselijke vissersbevolking verloopt stroef. Boddaert begint een schooltje voor de jeugd en ontwikkelt plannen om de armoedige samenleving te hervormen. Dit wordt hem met name door de mannen niet in dank afgenomen, vooral als blijkt dat hij een verhouding heeft met een jonge weduwe uit het dorp. Dros geeft een sfeervolle uitbeelding van de levenswijze op dit eiland – met z’n typische folklore (zoals in de beschrijving van het heidens midwinterfeest). Door het functioneel hergebruik van verouderde woorden is een hechte eenheid ontstaan tussen de inhoud van het verhaal en de stijl, die eigentijds is in zijn nauwkeurige soberheid.
  • Mathijs Deen, De Wadden (2014).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.