Hofland en Schiermonnikoog

Geplaatst door

IMG_1454

21 juni overleed de journalist H.J.A (Henk) Hofland. Hij werd in 1927 geboren, net als Harry Mulisch en Jan Blokker. Hofland schreef het meeste voor het Algemeen Handelsblad, het latere NRC Handelsblad, de HP en De Groene Amsterdammer. Zijn onafhankelijke, kritische beschouwingen werden beroemd onder de titel van zijn krantenrubriek Tegels lichten. Als eerbetoon voor zijn ‘graafwerk’ werd een journalistieke prijs naar hem vernoemd, De Tegel.In 2011 ontving hij de belangrijkste prijs voor de Nederlandse literatuur, de P.C. Hooftprijs.

Hofland was een veelzijdig schrijver: naast verslagen en reportages, schreef hij beschouwingen, essays, columns, romans en recensies op het gebied van cultuur. Hij werkte bijna dag en nacht voor kranten, radio en tv. In Op zoek naar de pool (2002) is een keuze van zijn werk te lezen.
In 1979 verscheen van H.J.A.Hofland Boven en onder de grond op Schiermonnikoog. Het verhaal werd in 2004 opnieuw uitgebracht in een klein boek formaat. Het is een beschrijving, een verslag van een lange, winterse reis in 1979 van Amsterdam via Dokkum naar Schiermonnikoog voor verblijf van vier dagen tijdens een van de strengste winters in Nederland. In zijn kenmerkende stijl met gevoel voor details en bijzondere vergelijkingen beschrijft hij zijn tocht door de hel van het noorden: “ (…) Het duurde niet lang meer of ik reed door eindeloze toendra’s, de wereld was één ijskoude vlakte zonder dak of schoorsteen. (… ) de (…) Lauwerszee, een bevroren en besneeuwde voormalige arm van de zee, alweer zonder horizon en met de kleur van taptemelk.”
Tox Bar
Eindelijk kan de overtocht beginnen: “’t Was schemer toen we afvoeren. Schemer: dat is in een zee vol ijsschotsen nog erger dan nacht, nog reddelozer, nog beter om de verbeeldingskracht in de somberste van alle richtingen te sturen.” Hofland beschrijft minutieus zijn wandelingen over het eiland onder barre winterse omstandigheden. In de weergave van zijn bezoek aan het ondergesneeuwde Vredenhof legt hij een link met de zinloosheid van menige oorlog die zogenaamd uit naam van ons, gevoerd werd. Eenmaal teruggekeerd in het dorp, lezen we: “In de Tox Bar hing een zware bierlucht, het was er schemerdonker, en aan de toog zaten twee varensgezellen, zo te zien mannen in een samenraapsel van warme kleren met ijsmutsen op. (…) Het café is een asiel voor mensen die genoeg hebben van de buitenwereld, een gelegenheid om iedere lastpost die je hindert in de rechtmatige uitoefening van je leven, een ogenblik de rug toe te keren.”
Hoflands reisverhaal van 1979 is van alle tijden door zijn aanstekelijke en originele manier van schrijven. Een voorbeeld voor velen om tegels te blijven lichten. Wie schrijft die blijft. Hofland, bedankt!
IMG_1113 (1)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.