Geachte mevrouw Schultz

Geplaatst door

In de serie over de bestuurlijke spaghetti van het wad  wend ik me in de laatste aflevering tot minister Melanie Schultz (VVD) van Infrastructuur en Milieu. Een doorbraak is nodig in de jarenlange stammenstrijd en stoelendans bij de beheerders van het waddengebied. Zo vlak voor de verkiezingen kan de minister het verschil maken door bakens te verzetten en het tij keren.

 

IMG_0911
Terschelling, Midsland aan Zee, mei 2016

Geachte mevrouw Schultz,

U gaat over ons milieu, het klimaat, waterwerken, veerdiensten en wat al niet meer in en op de Wadden. U heeft een partijgenoot een belangrijke waddenopdracht gegeven: Bas Eenhoorn, voorzitter van het Regiecollege Waddengebied (RCW), mag van u in het  waddengebied aan de slag om een plan van aanpak op te stellen “ voor optimalisatie van het beheer in de Waddenzee.” U heeft in 2013 goed gekeken naar het oordeel van de Algemene Rekenkamer, namelijk dat er vaak niet goed en niet  doelmatig  wordt gewerkt in het Waddengebied. Een constatering als een open deur met de breedte van het Schuitengat. Beter ten hele gekeerd dan ten halve gedwaald, zullen we maar zeggen, in het belang van de Wadden en ons belastinggeld.

In het monumentale Huis voor de Wadden  op het Ruiterskwartier in Leeuwarden worstelen bestuurders en beheerders zich als wadlopers door het zompige slik van rapporten, onderzoeken, adviezen en aanbevelingen van task forces, projectgroepen, commissies, klankbordgroepen, beheerclusters, trekkerteams met een grote biodiversiteit. Aan evaluatiebijeenkomsten, bijpraatsessies, werkbezoeken en beheerderoverleggen geen gebrek. Met man en macht en een enkele vrouw probeert men te stijgen op samenwerkingsladders.

U herinnert zich vast nog wel het verslag over de conferentie van 5 februari  2015 met zestig beheerders over de vraag hoe vanaf 2018 als één beheerder te werken. Eenhoorn rapporteerde u: De belangrijkste oogst van de dag was misschien wel het goede gesprek met elkaar. Blijkbaar moet er nog heel wat water door de Waddenzee  stromen om verder te komen dan goede gesprekken.  Ondertussen blijven de vergadertijgers als doorgewinterde  jutters zoeken naar vormen van samenwerking in het weerbarstige waddenlandschap.

Mijlpalenplanning

Dat zoeken leverde helaas ook vorig jaar nog niet zo veel op. Het duurt allemaal wat langer dan gedacht. De vergadertijgers lijken verdraaid veel op eigenzinnige eilanders en ondertussen ziet u dat er weer een extern bureau aanmeert voor de zoveelste evaluatie. Politiek is woordkunst, dacht u vast toen u na de samenwerkingsladder  las hoe intern de zoveelste vertraging werd omschreven: De oorspronkelijke planning (…) is vervangen door een mijlpalenplanning op weg naar 2018.

Beste minister,

heeft u Bas Eenhoorn c.s. eigenlijk niet opgezadeld met een onmogelijke opdracht?  Uw collega’s van Financiën, Economische Zaken, Defensie en nog een paar met rijksdiensten als Rijkswaterstaat en Domeinen gaan heus niet in hun eigen vlees snijden. Hetzelfde geldt voor de huidige beheerders en clubs als de Waddenvereniging en Vogelbescherming. De ambtelijke macht is net zo moeilijk te verplaatsen als de oude boorplatforms in de Noordzee. Volgens mij geeft niemand zijn eigen positie op als er niets tegenover staat. Alle partijen die er te doen koesteren hun unieke en zelfstandige bestaan tot in lengte van dagen. Zij zijn zelf hindermachten geworden om de verdeling van de macht in de Wadden te verhinderen. U kunt een onsterfelijke rol spelen om te besluiten tot één leidend ministerie over het waddengebied, met één begroting en één uitvoeringsinstantie.

 

Voor het oprapen van Japanse oesters is veel kracht en doorzettingsvermogen nodig. Hier in het complexe, gevarieerde en dynamische en vooral turbulente waddengebied is stevig leiderschap nodig met de competenties van een reddingsbootschipper bij windkracht 9. Iedereen kan jarenlang blijven polderen over een nationaal park, een kustwachtmodel, één dienst, werkgemeenschappen of een Waddenparlement met de macht aan de gemeentes maar het blijft wadlopen in het slik zonder schoenen. Zo bereiken we ons gemeenschappelijk doel in het belang van mens en natuur never nooit niet. Een radicale interventie is nodig. Polderen in de Wadden? A mission impossible.

p1020204
Met Staatsbosbeheer op weg naar Rottumeroog, najaar 2016

Hooggeachte minister mevrouw Schultz,

ongevraagd geef ik u advies: doorbreek het poldercircus in de wadden en laat twintig formele en informele leiders inschepen naar Rottumeroog waar ze alleen vanaf komen als er een unanieme oplossing is voor het beheer van de wadden.

Mevrouw Schulz,

in navolging van uw roerganger Rutte zeg ik: Laten we ervoor strijden dat we ons thuis blijven voelen in de Wadden. Laten we duidelijk blijven maken wat hier goed is en wat niet. Ik weet zeker dat u dit voor elkaar gaat krijgen. Dat we alles wat we met elkaar bereikt hebben samen overeind houden. U, ik, wij allemaal. Laten we samenwerken om de Wadden nóg beter te maken. Want echt, we hebben een ontzettend gaaf waddenland. Ik zou nergens anders naar toe willen. U wel?

(dit is de laatste aflevering  van de serie artikelen over de bestuurlijke spaghetti van het wad; het eerste artikel verscheen op 7 januari 2017)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.