Atlantis, dag 21

Geplaatst door

 

natuurramp wadden fleecdekens

Aarzelend streel ik

je harde huid

Ik zie enkele zonnestralen op

je geschonden gelaat

in een donkere kamer

 

Ik versta amper

je gesmoorde stem

Voorzichtig wis ik

het angstschuim van

je uitgedroogde lippen

 

Ik zoek licht in je ogen

en tast in het duister

Ik wist maar wilde

het niet weten

en dreef mee op

de golven van

je schoonheid

 

Dagenlang wacht ik

op een teken van leven

Ik strek een hand naar je uit,

bewegingsloos blijf je liggen

Ik kan je niet peilen: hoe diep

ben je gezonken,

waar dool je rond?

 

Jij was altijd de sterkste,

geen golf ging je te hoog

Een storm van vernieling

raasde door

je kwetsbare lijf

Olympus werd

Atlantis

 

Ik steek een hand

naar je uit

en brand kaarsjes

Het ontgaat je

Ik vertrek

zonder afscheid

 

Door de  witte duinen

maak ik een omweg

Ik luister naar

het geluid van de branding

Ik kan niet zonder

jou

 

Omhels me nu met

je westenwind

Morgen streel ik

je zachte huid

en hoor ik

je gebroken stem

in de verte

Overmorgen drijf ik

op je grootse golven

 

Mijn longen stromen

vol zilte lucht

Je omarmt me

thuis

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.